Avond en morgen zijn scharniermomenten. Ze vormen de overgang van licht naar duisternis en van duisternis naar licht.

Al in het oude Israël bestond de gewoonte om op deze momenten het dagelijks ritme te doorbreken. En even stil te staan bij de bron van alle leven. De eerste christelijke gemeenschappen - en later de kloosters en de abdijen - hebben deze gewoonte overgenomen.

Zo ontstond het morgengebed - lauden (lofprijzing) - als uiting van vreugde om de nieuwe dag. De gregoriaanse muziek van het morgengebed zorgt voor een sfeer van stilte en rust, van adem die ruimte schept.